Η σχέση μου με τα αεροδρόμια είναι… αμφίθυμη.
Λατρεύω να ταξιδεύω. Μισώ να ετοιμάζω βαλίτσες. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι αποχαιρετισμοί.
Μου αρέσει να φτάνω νωρίς όταν ξέρω ότι έρχονται τα παιδιά μου — ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να αποφεύγω το parking του αεροδρομίου.
Από μικρή, τα αεροδρόμια ήταν μέρος της ζωής μου. Πήγαινα κι ερχόμουν για να υποδεχτώ τη μητέρα μου, που ζούσε στο εξωτερικό. Στη Λατινική Αμερική, όταν κάποιος φεύγει ή επιστρέφει, δεν έρχεται ποτέ μόνος: έρχονται όλοι. Ξαδέρφια, θείοι, αδέρφια, ανίψια… ένα πλήθος.
Κι εγώ, η κόρη, ήθελα εκείνη τη στιγμή μόνο για μένα. Μερικές φορές με κατέκλυζε μια μικρή, δύσκολο να εξηγηθεί ενόχληση. Και να μη μιλήσω για τους αποχαιρετισμούς. Αυτό ήταν πραγματικά ένας εφιάλτης.
Παραδόξως, όταν στα 10 μου ταξίδεψα μόνη μου για να τη συναντήσω στην Ισπανία, το αεροδρόμιο έπαψε να είναι εχθρός και έγινε σύμμαχος. Ήταν η γέφυρα.
Χρόνια μετά, ως μητέρα πια, έζησα μια άλλη σκηνή. Ταξίδευα με τον γιο μου — είχε έξι, ίσως εννέα μηνών… δεν θυμάμαι ακριβώς—. Αφού του άλλαξα πάνα και σκέφτηκα «όλα είναι υπό έλεγχο», μέσα σε δευτερόλεπτα το υπέροχο μωρό μου είχε αποφασίσει να
δραπετεύσει από το καρότσι, με την πάνα να ζητάει ήδη άλλη μια αλλαγή, έτοιμος να σκαρφαλώσει προς τη δική του ελευθερία.
Αποτέλεσμα: δεύτερη αλλαγή, μηδέν αξιοπρέπεια… και ώρες καθισμένη στο αεροδρόμιο, αποδεχόμενη την κατάσταση σαν ένα μικρό μάθημα ζωής.
Παρεμπιπτόντως, όλα αυτά συνέβησαν στο ίδιο αεροδρόμιο της χώρας όπου σήμερα ζουν οι δύο γιοι μου. Σύμπτωση… ή από εκείνα τα ήσυχα αστεία που κάνει η ζωή.
Η αλήθεια είναι πως τα αεροδρόμια κι εγώ θα έχουμε πάντα αυτή τη σχέση αγάπης… με μια δόση κομψής πικρίας.
Με γεμίζουν χαρά όταν, μέσα από τις πύλες αφίξεων, βλέπω να εμφανίζονται τα παιδιά μου. Εκείνα που μου έδωσαν τον πιο σημαντικό τίτλο της ζωής μου: το να είμαι μαμά.
Κι όμως, κάθε φορά που πρέπει να τα αφήσω, μου αφήνουν έναν κόμπο στο λαιμό.
Όχι γιατί θέλω να τα κρατήσω κοντά μου. Το αντίθετο. Νιώθω χαρούμενη, ευγνώμων και βαθιά περήφανη που τα βλέπω να μεγαλώνουν, να προχωρούν και να χτίζουν τον δικό τους δρόμο — ακόμη κι αν αυτό σημαίνει μακριά, σε άλλες χώρες.
Πιστεύω ότι πολλές μητέρες νιώθουμε το ίδιο: δεν θέλουμε να τα σταματήσουμε… απλώς θα θέλαμε, κάποιες φορές, τα αεροδρόμια να ήταν λίγο πιο εύκολα να τα αντέξεις… ή να υπήρχε η τηλεμεταφορά, έστω μόνο για να δειπνήσουμε μαζί τους, να τα αγκαλιάσουμε και να δούμε μια ταινία ένα απλό βράδυ Τετάρτης.
Και επειδή ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη, σήμερα θέλω να πω:
Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες. Αλλά ιδιαίτερα σε εκείνες που γνωρίζουν καλά τα αεροδρόμια.
Σε εκείνες που κοιτούν τις οθόνες αναχωρήσεων με ένα μείγμα περηφάνιας και σιωπής. Σε εκείνες που πάντα περιμένουν την επόμενη άφιξη.
Και σε εκείνες που ξέρουν πως, όσο κι αν περνά ο χρόνος και τα παιδιά γίνονται άντρες και γυναίκες, πάντα θα υπάρχει μια στιγμή —καθώς περνούν μια πόρτα— που τα ξαναβλέπουμε σαν πεντάχρονα, να περπατούν προς το μέρος μας.
Και ξανακούμε τη λέξη που αγαπάμε περισσότερο στον κόσμο:
Μαμά.
Χρόνια πολλά στις μαμάδες του κόσμου P’Cante. P’Cante.
Ανακαλύψτε το Denim Trench Coat της P’Cante που παρουσιάζεται στο άρθρο
